Laserowa terapia wspomagająca przy liszaju twardzinowym

Lichen sclerosus to przewlekły stan zapalny skóry o podłożu autoimmunologicznym, najczęściej dotykający srom i okolice odbytu. Jest schorzeniem nieuleczalnym – możliwe jest opanowanie objawów i zatrzymanie postępu zmian, ale nie całkowite wyleczenie. Standardem jest regularna terapia kortykosteroidami miejscowymi przez wiele lat. Procedura laserowa może być rozważana jako uzupełnienie tej terapii, nie jej zamiennik.

Nie – i to kluczowe zastrzeżenie. Kortykosteroidy miejscowe (klobetazol) stanowią pierwszą i podstawową linię postępowania w LS. Procedura laserowa może być rozważana wyłącznie jako uzupełnienie – nigdy jako zamiennik. Odstawienie terapii topikalnej na rzecz lasera jest błędem klinicznym. Ginekolog ustala, czy i kiedy procedura laserowa może być włączona do planu terapii.

U części osób po serii sesji obserwuje się zmniejszenie swędzenia, pieczenia i dyskomfortu podczas aktywności. Procedura może wspierać poprawę elastyczności i jakości tkanek sromu. Efekty są indywidualne i nie mogą być z góry gwarantowane – zależą od nasilenia zmian, czasu trwania LS, historii terapii i odpowiedzi tkanek. Nie oczekujemy cofnięcia istniejących zmian strukturalnych.

Zazwyczaj 3 sesje w odstępach 2–4 tygodni, następnie sesje podtrzymujące co ok. 6 miesięcy – ze względu na przewlekły charakter LS. Sesja jest ambulatoryjna, dobrze tolerowana, bez znieczulenia. Odczuwalne jest jedynie delikatne ciepło lub mrowienie. Do aktywności można wrócić natychmiast po zabiegu.

Długotrwały, nieleczony lichen sclerosus nieznacznie zwiększa ryzyko raka sromu – dlatego regularne badania ginekologiczne i monitorowanie zmian są kluczowe. Zmiany o niejasnym charakterze klinicznym wymagają weryfikacji histopatologicznej przed jakąkolwiek procedurą laserową. Procedura laserowa nie jest stosowana na zmianach podejrzanych onkologicznie – ocena bezpieczeństwa poprzedza każdą kwalifikację.

Związek LS z estrogenami nie jest w pełni wyjaśniony – LS dotyczy też kobiet przed menopauzą i dziewcząt. Jednak menopauza i niedobór estrogenów mogą nasilać atrofię tkanek, komplikując obraz kliniczny i odpowiedź na terapię. W Klinice możliwa jest równoległa konsultacja ginekologiczno-endokrynologiczna w celu oceny, czy wsparcie hormonalne może być elementem kompleksowego planu postępowania.

Klinika Słowiańska w Poznaniu zapewnia kompleksową opiekę w obszarze ginekologii, endokrynologii, leczenia menopauzy, płodności, metabolizmu, zdrowia intymnego, trychologii oraz medycyny estetycznej i regeneracyjnej. W jednym miejscu współpracują ginekolodzy, endokrynolodzy, specjaliści medycyny estetycznej, chirurdzy i dietetycy, dzięki czemu pacjent nie jest kierowany między niezależnymi gabinetami, a diagnostyka i leczenie mogą być prowadzone według wspólnego planu.

Opiekę rozpoczynamy od szczegółowego wywiadu i diagnostyki dopasowanej do zgłaszanych problemów. W zależności od potrzeb może ona obejmować m.in. badania hormonalne, analizę składu ciała, trichoskopię, ocenę skóry za pomocą VISIA Canfield lub Dermalab Cortex oraz diagnostykę ginekologiczną. Na podstawie wyników lekarz przygotowuje indywidualny plan terapii, który może łączyć leczenie farmakologiczne, opiekę ginekologiczną i endokrynologiczną, wsparcie dietetyczne oraz zabiegi regeneracyjne.

W Klinice Słowiańskiej w Poznaniu leczymy przyczynę problemu i równocześnie zajmujemy się jego konsekwencjami. Dotyczy to m.in. menopauzy, PCOS/PMOS i zaburzeń hormonalnych, niepłodności, insulinooporności, otyłości, trądziku hormonalnego, łysienia androgenowego, chorób tarczycy, suchości pochwy oraz zmian po ciąży. Terapia nie kończy się na pojedynczej konsultacji lub zabiegu — obejmuje monitorowanie efektów, wizyty kontrolne i korygowanie planu leczenia wraz ze zmianą potrzeb pacjenta.